Srodze się pomyliłem, sądząc, że po wyczerpującej kampanii prezydenckiej nastąpi chwilowe uspokojenie. Oznaki żałoby z jednej strony i euforii z drugiej – to jeszcze zrozumieć można. To spodziewany efekt rozczarowania i spełnienia marzeń.

Ale towarzyszy temu, w szczególności wśród pielęgnujących w sercu poczucie krzywdy, cała seria demonstrowanych odkryć i postulatów. Mają one mianowicie dowieść, że stało się tak, jak ktoś przewidział. To dogadywania w rodzaju: „A nie mówiłem". Inni z kolei chcieliby skoczyć czym prędzej na pochyłe drzewo i pójść za ciosem. Tyle tylko, że nie bardzo jest jak.

A jednak jest, bo ogłoszono, że kampania wciąż trwa. Byle do wyborów.

(Tomasz Miłkowski)